شاپرکانه

 
نگارنده : شاپرک بهاری - ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳ آبان ۱۳۸٥
 

 

با یاد خدا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خبر آمد خبری در راه ا ست ...

 

 

ای دو سه کوچه ز ما بالا تر ...

 

 

شــــاید این جمعه بیاید، شاید ...

 

 

 

 

 

ذهن من بها ری در این روزهای زرد ونارنجی خانه این افکار است

 

 

 

 

 

ا ز من می پرسند، چرا می با ری؟؟!

 

 

دلیل قطره قطره ی الماس چشمان من ...

 

 

چرا می نا لی؟؟!

 

 

دلیل ناله هایم ...

 

 

                                                              دلیل آرامش قلبم

 

 

دلیل زنده ماندنم ...

 

 

 

 

آری، همه برای اوست.

 

 

وجودم متعلق به اوست.

 

 

نگاهم در انتظار اوست.

 

 

 

 

 

دو سه روزی است که دلم سخت گرفته

 

 

گویا که دلم جای دیگراست

 

 

آری ، دل تنگ ماه رفته ام...

 

 

روز های نخست ... تا ... شبهای طلایی و ستاره بارون احیا و قدر ... تا ... آخرین شبها و

 

 

 

بالاخره آمدن عید

 

 

رمضان هم با بردن یک ماه از عمر و خاطره های شیرین ما رفت

 

 

بار پروردگارا ... ای خدا!

 

 

چه لحظات پاک و نابی بودند آن زمان که هنگام گفته شدن الله اکبر اذان صبح زیر لب می

 

 خواندیم ...

 

 

اللهم عجل لولیک الفرج

 

 

**اللهم عجل عجل عجل عجل**

 

 

نذر پنج صلوات برای سلامتی آقا!!!

 

 

سر سفره ی افطار...

 

 

نگاه ها ی مهربون بابا و قلب تپنده ی مامان

 

 

و دعاهایشان....

 

 

چه زیبا و شکننده بود حلقه ی اشک داخل دریای چشمان بابا

 

 

و

 

 

چه غرور انگیزتر دستان حلقه زده ی مامان رو به سوی آسمان

 

 

از هر سوی کلبه ی ما صدای یا الله و تمنای آمدن دوست می آمد

 

 

نم نم بارون...

 

 

 

دونه دونه ی دانه های تسبح من

 

 

 

به همراه هردونه از تسبیح می گفتم ......

 

 

 

آقا می آید

 

 

 

خدایا...

 

با آمدن عید ، پس عیدی من چه شد؟؟؟؟؟!

 

 

 

 

آقا می آید...

 

آقا می آید...

 

 

 


 
commentحرف دل ()