شاپرکانه

 
نگارنده : شاپرک بهاری - ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ امرداد ۱۳۸٥
 

به نام  تنها مونجي قلبم

 

 

در ميان آسمان پولكي دلم با يه دنيا دلواپسي وجودت را حس كردم و از

 

 

 

 

اعماق وجودم بودنت را باور كردم ...

 

 

 

 

با يافتن تو در ژرفاي وجودم اشك در جويبار چشمانم خشكيد.

 

 

 

 

صدايي در درونم نجوا كرد .....

 

 

 

 

با گذر هر ثانيه صدا بلند تر مي شد

 

 

 

 

پرنده اي از سر ديوار پريد

 

 

 

 

درخت پير حياط در سكوتي ناب فرو رفته بود

 

 

 

 

آب حوض به ناگه بر خود لرزيد

 

 

 

 

و

 

 

 

 

ماه خواست كه آب حوض محكم در آغوش نگهش دارد!

 

 

 

 

ماهي كوچولو ترسيده بود

 

 

 

 

صدا بلند و بلند تر مي شد ....

 

 

 

 

و

 

 

 

 

گوش هاي ستاره ها هم به زمين ما بود!!

 

 

 

 

ماه در انتظاري مرگ بار خيره مانده بود

 

 

 

 

به يك باره همه گفتند   آمين

 

 

 

 

آري ، صدا گفته بود كه  مهدي   مي آيد.

 

 


 
commentحرف دل ()